دیسفان

تاحدود ۲۰ سال قبل کلیه پوشاک مردم اعم از لباس وکفش در محل تهیه می شده وفقط کلاه های مردان که از نمد ساخته می شد از بخش کاخک خریداری می گردید.
هر کشاورز به قدر مصرفی خود پنبه می کاشت وبا زحمت زیاد وصرف وقت فراوان نخ تهیه می کرد .

در هر خانه یک کارگاه پارچه پافی بنام ” تون “دیده می شد.،زنان ودختران بالغ اکثرا در پارچه بافی مها رت داشتند

وپارچه های مختلف می با فتند و به سلیقه خود از آن پیراهن ،شلوار ،چادر ،چادر شب ودستمال وحتی کت می بافتند.

از آنجا که پارچه های پنبه ای برای زمستان سرد بودند ،برای تهیه تن پوش در زمستان پارچه های پشمی زبری با دست می بافتند و از

 

آن پالتو مردانه درست می کردند .تهیه چرم گاه در خود روستا وزمانی از کاخک تهیه می شد.

کفاش ده (کفش دوز)بصورت روزمزد  به خانه افراد می رفت وبرای خانواده  کفش می دوخت .

مردان بطورکلی در کوچه وصحرا شلوار نمی پوشند ،بلکه آنها تنبانی با پارچه های نازک نخی استفاده می کنند.

پیراهن کوتاه که تا یک وجب بالای زانو میرسد همراه با قبایی بلند (تن پوش مردان مسن)وکت یا نیم تنه (مخصوص جوانان ومیانسالان)دارند.

تمام مردان مسن کلاه نمدی بر سر می گذارند وبه دور آن دستاری از پارچه سفید بنام” مندیل “می پیچند.

زنان نیز تنبان به پا می کنند وپیراهن بلند وگاهی هم کوتاه می پوشند ،زنان با چارقدی سر وگردن خود را می پوشانندودستمالی از ابریشم ویا غیر آن بدور سر خود می بندند .چار قد ودستمال چنان سفت بسته می شود که اغلب در  شب به هنگام خواب هم باز نمی شود.

زنها فقط در نزد محارم خود چادر از سر بر می دارند،ولی موهای آنها همیشه پوشیده است  .

استفاده از چادر در بین زنان ده معمول ومرسوم است وحتی دختر بچه های کوچکی که قادر به نگهداری چادر نیستند می بینم چادر به سر کرده اند.

کفش زنان سابق ،تمام چرمی می بودوطوری ساخته می شد که فقط  پاشنه پا روی آن قرار می گرفت  .پاشنه کفش را به شکل عدد پنج می ساختند.وروی آن چوب مخصوصی یه همان شکل قرار می دادند،که به آن “طبلک “می گفتند.نوع ظریفتر این کفشها از کاخک خریداری می شد.

در حال حاضر از این کفشها اثری نمانده وتمام زنها گالش وانواع کفشهای پلاستیکی را مورد استفاده قرار می دهند.در صدکمی از آنها کفشهای چرمی ساخت شهر وامروزی به پامیکنند.کمتر از بیست سال است که مردم مایحتاج پوشاک خود را خارج ا ز روستا تهیه می کنند.

ودر نتیجه صنایع دستی قدیمی سیر قهقرایی پیموده و رو به نابودی میگراید.

نحوه آرایش:

در گذشته بسیار نزدیک تا زمانیکه حمام دوش وجود نداشت وسلمانی عمومی عهده دار اصلاح سروصورت مردم محسوب می شد اکثر قریب به اتفاق مردان سرهای خود را میتراشیدند وریش می گذاشتند ،نمونه آنرا در مردان مسن ده هنوز هم می توان دید ،لیکن نسل جدید با تقلید از مد روز موی می گذارند وریش می تراشند.

زنان به هنگام عروسی نزدیکان خود آرایش می کنند.

زنها موهای بلند خود را می بافند ،قسمت بافته شده را که از پشت سر آویزان است “کجک “می نامند.

وبقیه موها که به حالت طبیعی مانده اند”چولک ” نام دارد.
برگرفته از :دانشنامه آقای حسین روحی دبیر بازنشسته دبیر ستانهای مشهد-دیماه ۱۳۵۴

برچسب ها: gonabad, gravatar, دسفو, ده, ديسفان, دیسفان, گناباد.دیسفان

۱۸ دیدگاه برای “وضع پوشاک وآرایش (حدود ۶۰سال قبل)ساکنین دیسفان”

دیدگاه خود را قرار دهید

برای قرار دادن دیدگاه باید عضو سایت باشید.